De laatste les die een ziel nog wil leren op aarde.

Er is een plek waar zielen zich verzamelen voor de oversteek naar planeet aarde. Aan de kade ligt een grote veerboot te wachten. Op de zijkant staat in sierlijke letters: Planeet Aarde. Met daaronder, iets kleiner: voor gevorderden en dappere beginners.

De zielen die zich daar verzamelen, komen uitgerust uit het zielenrijk. Je zou kunnen zeggen dat ze daar vakantie hebben gehad. Er is rust. Er is licht. Er is overzicht. En er is ruimte voor nieuwe inzichten. Maar na een tijdje begint het weer te kriebelen. Dan willen veel zielen terug. Terug naar die unieke, blauwe planeet waar alles indrukwekkend mooi maar ook zo ingewikkeld is.

De aarde is niet zomaar een bestemming. Er zijn veel plekken in het universum waar zielen ervaringen kunnen opdoen, maar de aarde heeft een bijzondere reputatie. Ze is prachtig, maar ook behoorlijk pittig. Je zou het kunnen zien als een soort universiteit voor bewustzijn met keuzevakken als vertrouwen, overgave, moed, liefde en compassie. Maar er zijn ook bijvakken als humor en relativeringsvermogen.

Terwijl de ferry wordt klaargemaakt voor vertrek, zitten de zielen op houten bankjes langs de kade en praten over hun plannen voor hun komende leven.

“Ik wil deze keer moediger zijn,” zegt een ziel met een vastberaden blik. “Vorige keer liet ik nogal over me heen lopen en heb ik me veel te veel aangepast aan de verwachtingen van anderen. Ik heb toen zoveel mooie kansen op een leuker leven links laten liggen! Deze keer wil ik mijn eigen leven leiden, niet bang zijn mijn gevoelens te uiten en beter voor mezelf opkomen.”

“Mooi,” zegt een andere ziel. “Ik ga oefenen met vergeving. Ik ben in mijn vorige leven veel te snel en veel te lang boos gebleven. Op situaties, op andere mensen, maar ook op mezelf. Zelfs op het weer, kan je je dat voorstellen? Op het weer!” Er wordt wat gegrinnikt, want dit is nogal herkenbaar. “Door al die boosheid ben ik vrienden verloren en mensen kwijtgeraakt van wie ik eigenlijk veel hield. Deze keer wil ik aardiger zijn en niet altijd mijn gelijk zien te krijgen.”

Een derde ziel steekt enthousiast haar hand op, hoewel niemand iets gevraagd heeft. “Ik wil mezelf deze keer niet meer zo serieus nemen en vooral veel meer lachen. Jemig, wat was ik de vorige keer knorrig en streng. Alles moest kloppen en precies passen in mijn straatje. Ik was zo’n perfectionist en wat heb ik toen hard gewerkt! Ik wil leren genieten terwijl het leven rommelig en chaotisch is en niet pas ontspannen als alles klopt. Op aarde klopt toch zelden alles tegelijk.”

De andere zielen knikken instemmend. Ook dat klinkt mooi. Ambitieus ook, want ze weten allemaal dat je zodra je aankomt op aarde bijna alles vergeet wat je je voorgenomen hebt. Dat is nou eenmaal onderdeel van het hele avontuur van universiteit aarde.

Dan valt hun blik op een ziel die nog niets gezegd heeft. Ze zit iets verderop, aan het einde van de bank.

“En jij?” vraagt iemand. “Wat wil jij ervaren?”

De ziel kijkt naar de ferry. Naar de loopplank. Naar de prachtige, onvoorspelbare blauwe planeet in de verte.

“Ik heb al veel levens op aarde gehad,” zegt ze rustig. “Deze keer wil ik iets leren wat volgens mij de basis is van alles.”

De anderen leunen naar voren.

“Ik wil zelfliefde leren.”

Het wordt even stil. Niet zo’n ongemakkelijke stilte waarin iemand snel over het weer begint, maar zo’n stilte waarin iedereen voelt: oeps, dit is een grote.

“Wat bedoel je precies met zelfliefde?” vraagt een jonge ziel. “Goed voor je lichaam zorgen? Op tijd rust nemen? Nee durven zeggen als iets niet goed voelt? Hulp vragen voordat je helemaal bent vastgelopen?”

De oude ziel glimlacht. “Nee, dat noem ik zelfzorg. Ook heel belangrijk, maar zelfliefde gaat een laag dieper. Zelfliefde betekent dat je jezelf niet verlaat zodra je bang, boos, verdrietig of onzeker wordt. Dat je ook blijft houden van alles wat nog niet perfect is aan jezelf. En ik wil leren voelen waar ik blij van word en daar vaker naar handelen. Niet alleen doen wat verstandig is, wat indruk maakt of wat anderen logisch vinden, maar vooral ook dingen doen waar mijn hart een vreugdedansje van maakt.”

Ze kijkt naar de aarde in de verte.

“En ik wil ook leren voelen waar mijn energie dichtklapt. Waar ik moe van word, kleiner, stiller of zwaarder. Niet om alles wat moeilijk voelt meteen te vermijden, maar om beter te begrijpen wat klopt en wat niet meer klopt voor mij.”

“Zijn emoties dan eigenlijk een soort kompas?” vraagt de jonge ziel.

“Goed opgemerkt,” zegt de oude ziel. “Aarde is de planeet van de emoties. Die zijn er niet om het ons moeilijk te maken, integendeel, ze zijn er om ons iets te vertellen. Vreugde zegt: hier wil je meer van. Verdriet zegt: hier heb je liefde gevoeld en dat is mooi. Boosheid zegt: hier ligt een grens. Jaloezie vertelt je soms: kijk eens goed, ligt hier misschien een verlangen dat je jezelf nog niet gunt?”

De ziel die vergeving wil leren knikt langzaam. “En schaamte?”

“Schaamte zegt: hier ben je vergeten hoe menselijk je bent,” zegt de oude ziel.

Het wordt even stil.

“Dus zelfliefde is niet jezelf de hele dag geweldig vinden?” zegt de moedige ziel.

“Nee hoor,” zegt de oude ziel lachend. “Zelfliefde is steeds opnieuw luisteren naar wat je voelt. En daarnaar handelen. Niet over jezelf heen walsen. Je koers bijstellen.”

“Het is ook jezelf vergeven voor je eigen onhandigheid,” zegt de ziel van vergeving opeens. “Voor je scherpe woorden. Je uitstelgedrag. Je vastklampen aan oude patronen ook al dienen ze je niet meer.”

“Ja,” zegt de derde ziel enthousiast. “En jezelf toestaan om te genieten vóórdat je het verdiend hebt. Pleziertjes niet zien als beloning voor goed gedrag.”

Opeens beginnen de zielen door elkaar te praten, alsof er plotseling iets in hen wakker is geworden.

“Zelfliefde is regelmatig nieuwe dingen proberen, zodat je ontdekt wie je nog méér bent.”

“Verliefd worden op je eigen leven,” zegt de jonge ziel. “Ook als je van niemand applaus krijgt.”

“Het is stoppen met wachten tot iemand anders jouw leven mooier komt maken.”

“Ja, stoppen met zoeken naar liefde op al die plekken waar het toch niet ligt.”

“En jezelf vooral niet kleiner maken om liefde te krijgen.”

“Zelfliefde is ervoor zorgen dat anderen je goed behandelen, of anders afscheid nemen.”

“Het is jezelf serieus nemen zonder bloedserieus te zijn.”

“Met zachte ogen kijken naar je eigen gerommel en al je gedoetjes.”

“Tegen jezelf praten zoals je tegen je dierbaarste vriendin zou praten.”

De ferry toetert. De zielen schrikken op. De loopplank ligt klaar. Tijd om aan boord te gaan.

De oude ziel kijkt nog even naar de aarde. Ja dat is het, denkt ze. Zelfliefde is niet iets wat ik moet vinden alsof het ergens achter een struik ligt. Het is iets om te oefenen, elke dag opnieuw.

Ik krijg daar straks op aarde weer een lichaam, een hoofd vol gedachten en een hart dat van alles gaat voelen. Zelfliefde is misschien wel zo simpel als een leven lang liefdevol zorgen voor de mens die ik straks word. Haar goed behandelen. Haar beschermen. Haar aanmoedigen. Haar af en toe een zetje geven. Haar laten rusten als ze moe is. Haar helpen kiezen voor wat haar lichter maakt. En haar, hoe vaak ze het ook vergeet, steeds opnieuw herinneren dat ze niet op aarde is om voortdurend iemand anders te worden, maar om met een warme glimlach te omarmen wie ze op dát moment is.

Misschien is dat wel een van de wonderlijkste dingen op aarde, denkt ze. Dat andere mensen vaak allang zien hoe moedig, sterk of bijzonder je bent, terwijl je zelf vooral ziet wat je nog niet goed doet. Zelfliefde is leren kijken door de ogen van iemand die van je houdt. Jezelf de eer geven voor alles wat je hebt gedragen, gekozen en doorbroken, zonder te wachten tot iemand anders het benoemt.

Ze zucht. Ik hoop toch zo dat ik me dit allemaal herinner straks. Want als mensen zichzelf vaker zouden omarmen, zouden ze anders naar de wereld kijken. Met minder oordeel, minder angst en veel meer ruimte voor liefde, voor elkaar en alles wat leeft.

Heb je een vraag of een onderwerp waar je meer over wilt lezen? Laat dan hieronder een reactie achter. Wil je niets missen, schrijf je dan in voor mijn maandelijkse Luchtpost. Hierin deel ik mijn nieuwste inzichten en verhalen met je.