Op een winderige herfstdag liepen een Belgisch jongetje en zijn moeder over de boulevard in Knokke. Ze waren op weg naar de lekkerste wafelbakker van heel België. Het gezicht van Andres begon al helemaal te glunderen bij het idee dat hij straks een hap in zo’n heerlijke verse wafel zou kunnen zetten. Het water liep hem al in de mond.
“Mama, is het nog ver?”
“Nee, lieverd we zijn er bijna.” En inderdaad, de geur van vers gebakken wafels werd al meegenomen door de wind: de hele boulevard rook opeens naar bakkerij.
Ze liepen de zaak binnen en Katrin bestelde een wafel voor haar zoon. In zo’n wafel zitten allemaal gaatjes die royaal gevuld kunnen worden met poedersuiker.
“Mama, met extra veel poedersuiker hé?” zei Andres.
“Nou voor deze keer dan,” zei Katrin. “Het is niet heel gezond voor je, maar als jij er blij van wordt, dan worden je lichaamscellen er ook blij van.” Katrin was een wijze mama.
Met een glimlach van oor tot oor stapte Andres de deur uit klaar om zijn eerste hapje te nemen. Maar tot zijn grote verrassing werd hij buiten direct overvallen door een brutale windvlaag die alle poedersuiker in zijn gezicht deed blazen waardoor hij van schrik zijn wafel liet vallen wat gelijk door een zeemeeuw werd gespot en binnen enkele seconden vloog zijn wafel richting zee: in de snavel van de meeuw.
Van schrik en teleurstelling barstte Andres in tranen uit, dikke tranen mengden zich met de poedersuiker op zijn witte gezichtje. Op zo’n moment lijkt deze wereld de meest vreselijke plek van het hele heelal voor een jongetje van zes. Gelukkig weten lieve mama’s plakkerige gezichtjes snel schoon te krijgen en tranen snel te drogen bij de belofte dat er natuurlijk een nieuwe wafel zal komen.
De eigenaar had het hele drama voor zijn etalageruit zien gebeuren en stond al klaar met een nieuwe wafel in een schoon servetje. Katrin betaalde en ze liepen opnieuw de deur uit, deze keer hield Andres de wafel stevig in zijn handjes.
“Mama, waarom moeten we eigenlijk opnieuw betalen voor deze wafel? Ik heb hem toch niet opgegeten? Het was een ongeluk.”
“Dat is een hele goede vraag lieverd. Weet je, als jij later groot bent en zelf zo’n zaak hebt, dan mag jij er altijd voor kiezen om zo’n wafel gratis weg te geven aan een kindje als jij denkt dat je het daarmee blij kan maken.”
Wat een gemiste kans voor deze eigenaar, dacht Katrin. Wat een armoe. Hij heeft nu tweeënhalve euro extra in zijn kassa, maar de kans gemist zijn hart te laten verwarmen door een kind een nieuwe wafel te gunnen en daardoor een glimlach en twee stralende ogen op dat koppie te toveren. En ook een warme glimlach en een welgemeend ‘dank je wel’ van mij heeft hij gemist. Tweeënhalve euro is geen overvloed. Op een gure herfstdag twee lachende gezichten tevoorschijn toveren én een warm hart in je lijf: dát is overvloed!
Had ik je al verteld dat Katrin een hele wijze mama is?
(Dit verhaal is geïnspireerd door een anekdote uit het boek Overvloed is het nieuwe normaal van Katrin van de Water. Lees hier meer over dit prachtige boek.)
Heb je een vraag of een onderwerp waar je meer over wilt lezen? Laat dan hieronder een reactie achter. Wil je niets missen, schrijf je dan in voor mijn maandelijkse Luchtpost. Hierin deel ik mijn nieuwste inzichten en verhalen met je.
