Een onverwacht gesprek op de ferry naar planeet aarde.

Er is een plek waar zielen zich verzamelen voor de ferry naar planeet aarde. Het is er altijd druk. Bijna alle zielen in het zielenrijk proberen namelijk een ticket te bemachtigen, en dat terwijl er maar een beperkt aantal plaatsen zijn, ook al vaart de ferry meerdere keren per dag.

Planeet aarde is namelijk een unieke plek in het universum. Het is ten eerste de allermooiste planeet van de hele kosmos. En dat wil wat zeggen want er zijn miljarden planeten in het nog steeds uitdijende heelal. Maar er is meer.

Je krijgt namelijk als ziel op deze ferry naar de aarde vijf bijzondere gaven mee, bedoeld om ten volle te kunnen genieten van alles wat deze planeet te bieden heeft. Je krijgt ogen om te zien, oren om te horen, een neus om te ruiken, een mond om te proeven en handen om te voelen. Deze gaven krijg je als ziel nergens anders in de kosmos. Ik zei het al: planeet aarde is de meest unieke plek van het hele heelal.

Zielen die er eerder zijn geweest, vertellen elkaar hoe ze deze gaven hebben gemist. Jonge zielen luisteren naar hun verhalen en hopen dat zij nu ook snel een keer aan boord mogen.

“Oh, ik hoop toch zo dat ik snel terug mag want ik mis de aarde zo hier in het zielenrijk.”

“Ja, ik ook. Wat mis jij het meest?”

“Ik denk dat ik de geuren het meest mis. Die geur van de zee in de avondzon. Of de geur van de ouderwetse rozen in de tuin van mijn oma. Als ik op bezoek kwam bakte ze altijd een appeltaart. Kun jij je die geur nog herinneren?”

“Meid, hou op. Het water loopt me in de mond, bij wijze van spreken dan. Ik mis de smaak van al dat heerlijke eten en drinken het meest. Pas nu zie ik hoe vaak ik het gedachteloos heb doorgeslikt, zonder er écht van te genieten. Ik had het met meer smaak en aandacht moeten proeven. Kun jij je de smaak nog herinneren van zo’n zoete, sappige perzik? Of een beker warme chocolademelk met slagroom? Of een glas koele witte wijn op een zonnig terras in de zomer?”

“Praat me er niet van! Ik droom er regelmatig over. Een koele chardonnay met knapperige, zoute chips erbij. Zo jammie. En weet je nog hoe zacht het velletje van zo’n perzik voelde? Soms vond ik het zonde om ’m op te eten. Ik hield ’m liever even vast en aaide met dat zachte huidje langs mijn gezicht. De zachtste streling van de hele planeet. Daar kon geen minnaar tegenop, haha.”

“Dat doet me denken aan de hond die ik in mijn vorige leven had. Die had zo’n zachte vacht, alleen al van het aaien werd ik helemaal blij. Of de kou aan je handen als je sneeuwballen had gegooid, en daarna dat tintelende gevoel als je ze weer opwarmde bij een open haard. Wat mis ik dat toch allemaal. Ik hoop toch zo dat ik weer snel een plekje op de ferry krijg.”

De jonge zielen luisteren met open mond. Zij zijn nog nooit op aarde geweest.

De oudere zielen kunnen niet stoppen met het ophalen van hun warme herinneringen.

“Ik mis vooral de natuur, met al haar geuren en kleuren. Weet je nog? Frisgroene bladeren in de lente, die langzaam verkleuren tot diep oranje in de herfst. De blauwe zee die soms turquoise is. Rode klaprozen. Gele zonnebloemen. Paarse lavendel. En dan die geuren erbij. Je hebt gelijk, ik had er veel meer tijd voor moeten nemen om van te genieten. Meer aandacht moeten geven.”

“Daar heb ik ook zo’n spijt van. Ik hield zo van wandelen in de bergen. Die frisse lucht, die vergezichten. Maar ik maakte er te weinig tijd voor. Ik dacht altijd dat ik meer geld nodig had op mijn bankrekening, dus zat ik veel te vaak binnen, achter een computer.”

Een oude, wijze ziel knikt begrijpend en zegt met zachte stem:

“Weet je, de mooiste herinneringen die ik heb, gaan eigenlijk over verbinding. Het voelen van dat onzichtbare draadje tussen ons mensen. Het besef dat ik nooit echt alleen was, ook al voelde het soms zo. Ik heb met vrienden gelachen tot ik buikpijn had, maar ook samen gehuild bij afscheid. Momenten waarop liefde en verdriet zo innig door elkaar liepen dat ik ze niet meer uit elkaar kon houden.”

Het wordt stil.

“Pas hier, terug in het zielenrijk, zie ik het helder. We kregen deze gaven niet alleen om te kunnen genieten, maar ook om te leren lief te hebben. Liefde voor onszelf, voor elkaar, voor de wereld. Voelen, proeven, ruiken, aanraken, aanwezig zijn op aarde is eigenlijk steeds weer liefhebben. Als je het met aandacht doet. Nu pas begrijp ik dat liefde nooit ingewikkeld was of ver weg. Ze was tastbaar. Altijd dichtbij.”

Een dappere jonge ziel stelt eindelijk de vraag die al een tijdje op het puntje van zijn tong ligt:

“Waarom zeggen jullie steeds -Ik had daar meer van moeten genieten, er meer tijd en aandacht aan moeten geven-? Jullie zijn er al vaker geweest. Dan weet je dat toch?”

De oudere zielen kijken elkaar wat meewarig aan. Ze weten uit ervaring dat je, zodra je als ziel de ferry verlaat en op aarde aankomt, je compleet vergeet waarom je deze  prachtige cadeaus hebt meegekregen. Maar wat zeg je tegen jonge zielen die aan het begin van hun eerste reis staan?

De oude wijze ziel neemt het woord.

“Wij zijn oude zielen. We zijn nogal vergeetachtig. Maar jullie zijn nog jong. Probeer straks, als je daar bent, heel goed te onthouden waarom je deze cadeaus hebt meegekregen. Maak er tijd voor. Gebruik ze om lief te hebben. En ook om te genieten. En help elkaar vooral om dit te blijven herinneren, want op aarde is de liefde vaak stiller dan allerlei afleidingen.”

De jonge zielen knikken enthousiast. Ze zouden het zich herinneren. Dat wisten ze zeker.

Net zoals elke ziel dat denkt te weten, vlak voordat ze de ferry afstapt.

(Opgedragen aan Gion Stump, muzikant en verhalenverteller van fairy — of beter: ferry — stories, die ik op oudjaarsdag 2025 ontmoette op een Noorse ferry, en wiens verhalen de vonk waren voor dit verhaal.)