In het artikel Hoe jouw bewustzijn op twee niveaus je werkelijkheid creëert, liet ik zien dat je creatiekracht, je vermogen om de werkelijkheid om je heen vorm te geven, samenhangt met de frequentie waarop je bewustzijn trilt. Het universum, of beter gezegd het kwantumveld, reageert niet op wat je graag zou willen, maar op de frequentie die je uitzendt: jouw basisbewustzijn, jouw staat van zijn.
Hoe hoger en ruimer je bewustzijn, hoe hoger je frequentie, hoe groter je creatiekracht.
Leef je doorgaans vanuit angst, wantrouwen en controle? Of vanuit vertrouwen, openheid en rust? Dit maakt een wereld van verschil. Ben je aan de buitenkant vaak vrolijk maar voel je diep van binnen teleurstelling of onvrede? Dan is dát de laag waarop het kwantumveld reageert. Niet op je glimlach, maar op je onderstroom.
De wereld om je heen is een spiegel van jouw bewustzijn en daarin speelt je onderbewustzijn een cruciale rol.
Het verhaal zoals het vaak verteld wordt.
Wie zich verdiept in de wet van aantrekkingskracht hoort vaak: Je gedachten worden werkelijkheid. In The Secret wordt gesteld dat gedachten als magneten werken: focus op je wilt, rijkdom, gezondheid, liefde, en je zult het manifesteren. Hier kwam terecht kritiek op, omdat gevoelens daarbij grotendeels buiten beschouwing werden gelaten.
Daarom lees je tegenwoordig vaker dat creatiekracht draait om het hebben van een intentie: dan verplaats je je focus van een concreet doel naar een gewenste staat van zijn waar je gevoel natuurlijk een belangrijke rol bij speelt.
In plaats van de wens om 10 kilo af te vallen, zet je de intentie om voortaan beter voor je lichaam te zorgen.
Het grote struikelblok blijft echter de stemmetjes van ons onderbewustzijn. Oude overtuigingen, vaak niet eens bewust, die neerkomen op: ik ben het niet waard, het is niet voor mij, dit lukt mij toch niet.
Aanhangers van de wet van aantrekkingskracht proberen dit te beïnvloeden met affirmaties, visualisaties en positieve emoties. Het idee daarachter is helder: door herhaling ontstaan nieuwe neurologische paden in het brein. Je leert jezelf als het ware wennen aan een nieuwe werkelijkheid.
Je zegt affirmaties als: “Ik ben het waard om in overvloed te leven.” Je visualiseert je gewenste toekomst en probeert die te voelen alsof hij al werkelijkheid is. Het liefst meerdere keren per dag. Maandenlang. Of nog langer.
Veel van dit werk heeft waarde. Ik zeg niet dat het onzin is. Maar het verhaal is niet compleet. Wat wordt hier over het hoofd gezien? En eerlijk gezegd: kan het niet eenvoudiger?
Creëren we onze werkelijkheid écht met onze intenties? Of gebeurt er iets fundamenteel anders?
Verlangen ontstaat uit weerstand.
Alles wat we verlangen, alles wat we willen creëren in ons leven, komt voort uit een gevoel van tekort. Een gemis. Elk verlangen, of het nu iets materieels is of verlangen naar meer rust, gezondheid of liefde, draagt impliciet de boodschap in zich: dit moment is niet genoeg. En zolang je dit zo ervaart, is er weerstand tegen wat er nu is.
Verlangen ontstaat altijd vanuit weerstand tegen wat er nu is.
Dit is de valkuil van het creatieproces. We blijven denken, visualiseren, affirmeren, zetten intenties, hopen en wachten. Maar de energie stroomt niet. Weerstand betekent dat de energie vast blijft zitten.
Zie het als een broodrooster: je hebt hem gekocht, je hebt de boterham erin gedaan, maar je hebt de stekker niet in het stopcontact gestoken. Je krijgt nog steeds niet wat je wenst: een geroosterde boterham.
Niet dat je iets fout doet maar je maakt het niet af. Je probeert te creëren vanuit de mentale, materiële laag. En dáár ligt niet onze werkelijke creatiekracht.
Maak jezelf groter dan de materiële wereld.
In het artikel Het intelligentieveld fluistert,je hoeft alleen maar te leren luisteren heb je kunnen lezen dat grote genieën allemaal hetzelfde zeggen: hun beste ideeën kwamen niet uit hun hoofd, maar uit een grotere bron. Noem het het kwantumveld. Het veld vol oneindige mogelijkheden. Het intelligentieveld. Wat jij wilt.
Werkelijk nieuwe inzichten en creaties komen niet door het denken, maar juist wanneer het denken even stilvalt. Niet uit onze materiële wereld, maar vanuit de kwantumwereld waarin alles nog open en in potentie aanwezig is. Zoals de oplossing voor een probleem je plotseling, terwijl je onder de douche, staat binnenvalt. Díe wereld bedoel ik.
In zijn boek Minder moeten, meer FLOW schrijft Jan Bommerez: “Die grotere dimensie die we in FLOW ervaren, zouden we ons ‘kwantumzelf’ kunnen noemen, die dimensie in ons die altijd verbonden blijft met de kwantumwereld van de mogelijkheden.”
Dit is wat bijna iedereen over het hoofd ziet. Flow is de staat waarin ons bewustzijn zich verruimt, ons hart opent en energie weer kan stromen.
Flow is de stekker in het stopcontact steken en energie zijn werk laten doen.
De grote paradox.
De grote paradox is dit: creatiekracht werkt pas wanneer we stoppen met creëren. Wanneer we ophouden met verlangen vanuit tekort. Wanneer we weerstand loslaten tegen wat er nu is. Flow is niet voor niets de staat van zijn waarin mensen hun grootste prestaties leveren. Terwijl anderen keihard werken zeggen zij: “Het ging vanzelf. Het werd me gegeven.”
Is dit niet waar je naar verlangt? Een leven dat stroomt? Mooiere dingen en ervaringen creëren dan je dacht dat mogelijk was? Dit begint met het besef dat je veel méér bent dan een lichaam van vlees en bloed. Dat je verbonden bent met het veld vol oneindige mogelijkheden. En dat loslaten en vertrouwen dat veld activeert. Ik zeg het graag zo:
Het moment dat ik vrede sluit met wat er nu is en de uitkomst loslaat, is het moment waarop het kwantumveld echt voor mij aan het werk kan.
Flow als levenshouding.
Ik weet dat dit klinkt als magie, maar het is al meer dan twintig jaar mijn persoonlijke ervaring. Ik ben té ongeduldig om te mediteren. Visualiseren en affirmaties voelen voor mij kunstmatig. En tóch heb ik een leven vol overvloed gecreëerd waar ik verliefd op ben.
Zonder dat ik het wist, leef ik al jaren grotendeels in Flow. Ik volg mijn hart en focus op wat me een goed gevoel geeft en waar ik blij van word. En ik vertrouw dat alles wat op mijn pad komt, oké is. En als het leven iets brengt wat ik niet leuk vind, zeg ik: “Hé… dit is interessant. Hier valt iets te leren.” Vaak blijkt later waarom het toch een zinvolle ervaring was. Zoals mijn burn-out achteraf gezien het beste is wat me had kunnen overkomen.
Het leven weet soms beter dan ik wat ik nodig heb. Daar vertrouw ik op.
Heb ik geen verlangens meer? Natuurlijk wel. Maar ik sluit vrede met wat er nu is en laat de uitkomst los. Flow is mijn manier van leven geworden en dat geeft me op een bijna magische manier, alles wat ik me kan wensen. Van bijna altijd een parkeerplaats op een overvol parkeerterrein tot vrijwel altijd mooi weer op vakantie. Vraag het mijn vriendinnen maar!
Want weet je wat het diep verborgen geheim is? In Flow tril je op de frequentie van het kwantumveld en is je hart open. En dáár gaat het om! In een volgend artikel kom ik hier graag op terug.
Een open hart draagt een van de hoogste trillingsfrequenties die we kennen.
Heb je een vraag of een onderwerp waar je graag meer over wilt lezen? Laat het hieronder weten. Wil je niets missen, schrijf je dan in voor mijn maandelijkse Luchtpost, dan deel ik mijn nieuwste inzichten met je.
3 reacties
Mooi en treffend geschreven. Het leven wordt/is zo veel mooier. Dank je wel voor het delen 💛🙏
Hoi, ik heb een vraag. Ik heb nog niet al je artikelen gelezen hoor, ik ben een langzame lezer dus misschien ben ik het daarom nog niet tegengekomen. Wat als je op jonge leeftijd (9jaar) trauma’s hebt opgelopen (ptss) en nu nog steeds (37 jaar) zwaar depressief bent. Is dat dan de laag waarop het kwantumveld reageert en betekent dat dat ik met mijn energie niks moois naar mij toe kan trekken? Misschien niet de juiste bewoording maar hopelijk kan je mij volgen.
Lieve Nina, Ik begrijp je vraag heel goed. Het is een mooie en eerlijke vraag. Belangrijk om eerst te zeggen is: een zware depressie is geen ‘wie jij bent’, maar een toestand waar je in zit. Het zegt niets over jouw identiteit, waarde, kracht of potentie.
Soms wordt er gezegd dat je energie of trillingsfrequentie dan ‘laag’ is, maar dat is te simpel gezegd. Het betekent niet dat je niets moois kunt ontvangen of dat je verkeerde dingen aantrekt.
Het kwantumveld (of het leven, hoe je het ook wilt noemen) reageert namelijk niet alleen op wat jij uitzendt, het is ook dragend en intelligent. Soms draagt het je door een periode heen, in plaats van dat jij zelf iets moet manifesteren of creëren.
Bij trauma op jonge leeftijd is depressie vaak een beschermlaag. Energie die bedoeld was om te vechten of te vluchten, maar dat toen niet mogelijk was, heeft zich naar binnen getrokken om je te beschermen. Die vastgezette of ‘bevroren’ energie kan ervoor zorgen dat je lange tijd in een depressieve toestand blijft. Alsof je systeem nog steeds zegt: het is even te veel, ik zet mezelf op pauze.
Vergelijk het met water dat graag wil stromen. Een meer dat in de winter bevroren is, lijkt aan de oppervlakte stil en koud, maar het water is er nog steeds. Het is niet weg — het stroomt alleen even niet vrij.
Dat is geen lage trilling, maar een manier om te overleven. En zelfs daarin sta je niet los van het leven, of van liefde, steun, verbinding en mooie dingen die op je pad kunnen komen. Soms mogen die alleen heel voorzichtig binnenkomen.
Je hoeft dus niet ‘hoger te trillen’ om iets moois te mogen ervaren. Eerst mag je systeem zich veilig genoeg voelen om weer te leven. De rest volgt later, stap voor stap.